Filip Braams

Tweede generatie

Ode aan (de) Vriezeveen.

Mijn vader (11 juni 1930) woonde met zijn gezin in het centrum van Rotterdam toen de bombardementen plaatsvonden. Het huis was compleet verwoest, maar iedereen van het gezin Braams was gelukkig verder veilig. Het gehele gezin, bestaande uit 6 kinderen, werd opgevangen in de regio... en wel aan de overkant van de Maas op Rotterdam Zuid.

Na 5 jaar oorlog was het door de hongerwinter in februari 1945 niet meer mogelijk om in Rotterdam te blijven. Er moest weer worden gevlucht. Mijn vader ging als laatste van het gezin weg. Hij ging op pad met niet meer dan een briefje van de parochie, wat winterkleding en het laatste beetje eten. Voor mijn vader, die enorm last heeft van heimwee (een herkende ziekte... dat weet ik omdat mijn vader ons daar regelmatig aan herinnert) was dat op 14 jarige leeftijd een ingrijpende gebeurtenis.

Lopend en liftend werd deze 14 jarige vluchteling zo'n 200 kilometer verderop in Vriezeveen opgevangen in de regio. Hij heeft daar de bevrijding meegemaakt en ging begin juli 1945 terug naar Rotterdam, om daar als 16 jarige, samen met de andere Rotterdammers, te gaan werken en de stad weer op te bouwen.

Mijn vader, het hele gezin Braams en duizenden anderen hebben de oorlog overleefd omdat ze werden opgevangen in de regio. Anno 2016 leven we in een steeds kleiner wordende wereld, een global village wordt het ook weleens genoemd. Als je het mij vraagt zou Europa gewoon het Vriezeveen van Syriƫ moeten zijn.

Theo Braams


← Ode aan de V